Ervaring

Romkes_kl

Familie Romkes

Toen ik als 27 jarige in 2003 de diagnose leukemie kreeg, stortte mijn wereld in. Al snel kwam ik bij het LUMC terecht, waar alles voor mij om leven en dood ging. In eerste instantie natuurlijk om mezelf. Maar ook om kinderen. Mocht ik die ooit willen krijgen, moest ik snel besluiten om mijn sperma in te laten vriezen, voordat ik met zware behandelingen zou beginnen. ‘Hoeveel kinderen wil je dan?’, vroeg de gynaecoloog. ‘Doe maar voor minimaal vier’, heb ik geloof ik gezegd…

Na een stamceltransplantatie ging het in 2006 zo goed met me, dat we het aandurfden om verder naar de toekomst te kijken en zelfs over een gezinnetje te denken. In het Voortplantingscentrum werd ons verteld dat ongeveer veertig procent van alle stellen met vruchtbaarheidsproblemen uiteindelijk kinderloos zal blijven. Achttien maanden en drie inseminatiepogingen later zakte de moed ons langzaam in de schoenen. We vroegen ons af of we ooit nog kinderen zouden krijgen. Lange doorlooptijden, vakanties van onszelf en het ziekenhuis, het leven dat gewoon doorgaat: in de praktijk bleek alles langzamer en minder voorspoedig te gaan dan we gehoopt hadden. Maar je moet je niet blindstaren op het stichten van een gezin, dan kunnen frustraties geen uitweg meer vinden.

Omdat de hoeveelheid ingevroren sperma beperkt was, moesten we overstappen naar IVF. Daarna keerde onze tegenspoed op bijzondere en fenomenale wijze. Uitgerekend op onze trouwdag in 2008 werden via een stimulatiecyclus maar liefst 24 eicellen geoogst. Twaalf hiervan konden uiteindelijk bevrucht worden, zes via IVF en zes via ICSI. Een onwaarschijnlijke score die ook de gynaecologen nauwelijks konden bevatten. De eerste embryoterugplaatsing bracht ons op Valentijnsdag 2009 onze dochter Annabelle. Wat een geluk! Van de elf andere embryo’s konden er acht ingevroren worden. Toen de wens voor een tweede kind groeide, besloten we om weer een embryo terug te plaatsen en daar niet al te lang mee te wachten. We wisten niet hoe lang het dit keer zou duren en of het ontdooien van een embryo wel goed zou lukken. Deze poging resulteerde in een gezonde zwangerschap en op 16 september 2010 werd onze zoon Maurits geboren. Fantastisch!

Omdat wij graag nog een derde kindje wilden, trokken we eind 2011 de stoute schoenen weer aan. En jawel, uit de eerste terugplaatsing werd op 15 augustus 2012 onze tweede zoon Tobias geboren. Ons geluk kon niet op, wat een fantastische statistiek! Drie terugplaatsingen, drie kinderen! Toen in het voorjaar van 2013 de wettelijke bewaartermijn voor ingevroren embryo’s verliep, hebben we de overige zes embryo’s aan de wetenschap gedoneerd. Dit was een logische keuze om twee redenen. Dankzij de wetenschap leef ik nog én dankzij de wetenschap en het geweldige team van het Voortplantingscentrum hebben wij nu drie gezonde kinderen!

Toch is dit verhaal daarmee nog niet af. In het voorjaar van 2014 werden we verrast door een natuurlijke zwangerschap. Bijna tien jaar na de transplantatie blijk ik weer vruchtbaar te zijn, en verwachten we in het najaar ons vierde kindje. Wie had dat ooit gedacht!

Drie keer spontaan zwanger na één ICSI-zwangerschap!

Wilfried en Tessa vd Poel kl

Ik wil graag ons verhaal vertellen om anderen een hart onder de riem te steken. Op de foto zie je onze vier kinderen.
We hadden een grote kinderwens. Zo groot, dat we hulp hebben gezocht toen we na één jaar proberen nog niet zwanger waren geworden. Uiteindelijk kwamen we terecht in het Voortplantingscentrum. Daar hoorden we dat een ICSI-behandeling onze enige mogelijkheid (en meteen ook de allerlaatste optie) was om samen zwanger te worden.

De uitslag was confronterend, maar er was nog hoop. En daar we hebben we ons aan vast kunnen houden. Gelukkig ook maar, want het leek wel alsof iedereen in onze omgeving zomaar zwanger werd. Hoe blij we ook waren dat zwanger worden bij andere mensen wél gewoon lukte, zelf wilden we ook zóóó graag een kindje van ons samen. In aanloop naar de behandeling hebben we eerst trouwplannen gemaakt. Om onze gedachten te verzetten, maar ook om onze liefde voor elkaar te bevestigen.
‘Ik hou van jou. Wat de toekomst ook brengt!’ Ik kan het iedereen aanraden.

Eenmaal terug van onze huwelijksreis konden we vrijwel direct beginnen met de ICSI-behandeling. En wat een geluk, na de eerste poging was het al raak! Mensen die niets van onze situatie afwisten, merkten op dat we er geen gras over hadden laten groeien.
‘Zo snel na je huwelijk al zwanger!’ – ze moesten eens weten, ha ha. Na de geboorte van onze dochter dachten wij geen voorbehoeds-middelen meer nodig te hebben. Maar toen ze elf maanden oud was – ze kreeg zelfs nog borstvoeding – diende een tweede wonder zich aan. We waren wéér zwanger, en dit keer spontaan!

Nadat ik bevallen was van een kerngezonde zoon, hebben we even geen risico’s meer genomen. Maar vier jaar later begon het toch weer te kriebelen. Na één jaar proberen, nét toen we dachten dat het ons niet zou lukken om nog eens spontaan zwanger te worden, raakte ik in verwachting van ons tweede meisje. En toen zij geboren was, was er vrij snel de wens voor een vierde kindje – anders bungelt de derde er zo achteraan. En geloof het of niet, na negen maanden proberen was ik spontaan weer zwanger!

Negen jaar geleden hadden we dit nooit durven hopen. Onze grootste wens is vier maal in vervulling gegaan! We beseffen dat we enorm rijk zijn met vier gezonde kinderen en prijzen ons gelukkig met dit wonderbaarlijke resultaat. Bij dezen wens ik eenieder die dit leest ook zo veel geluk toe!

-Tessa-

Familie De Jong-Hoek

Jong-Hoek kl

Zwanger worden ging ons altijd erg makkelijk af. Elke keer kleurde de test de derde maand al positief. Nee, over hulp om zwanger te worden hadden wij nooit hoeven nadenken. We wilden graag een derde kindje. Opnieuw werd ik weer snel zwanger, maar dit keer eindigde de zwangerschap in een miskraam, een missed abortion. Door de curettage die ik daarna moest ondergaan, ontstonden er verklevingen in mijn baarmoeder en eileiders. Met een operatie kon mijn baarmoeder nog worden schoongemaakt, maar de verklevingen in mijn eileiders bleken onherstelbaar. Als we nog een kindje wilden, dan kon dit volgens de behandelend arts alleen via IVF.

We besluiten om onze wens voor een derde kindje naast ons neer te leggen. IVF lijkt ons erg zwaar, en we hebben toch al twee kinderen? Ergens vinden we dat we geen recht hebben op zo’n dure IVF-behandeling. De beslissing valt ons erg zwaar en we blijven hopen op een zwangerschap. Acht maanden na de diagnose vragen we toch een gesprek aan bij het Voortplantingscentrum van het LUMC om onze opties te bespreken. Ik mag na de afspraak gelijk door voor een bloedtest en urineonderzoek, voor mijn man wordt meteen een afspraak gemaakt voor zaadanalyse.

Bij het intakegesprek blijkt dat het zaad van mijn man erg goed is en dat er bij mij ook niets in de weg staat om te starten met een IVF-behandeling. Aangezien ik aan het eind van mijn cyclus ben, krijg ik direct een uitgangsecho en prikinstructie. Even later lopen we tot onze verrassing het ziekenhuis uit met een tas vol medicatie! Wat fijn dat het ineens zo snel gaat.

Ik start met een neusspray om mijn cyclus plat te leggen en enkele dagen later zet ik mijn eerste spuit. Bijwerkingen van de medicatie blijven uit, ik voel mij al die tijd prima. Op cyclusdag 15 blijken er veel follikels groot genoeg te zijn voor de punctie. De punctie is pijnlijk, maar goed te doen. En het resultaat mag er zijn, maar liefst 13 eitjes! De volgende dag blijkt dat tien daarvan zijn bevrucht, en weer een paar dagen later volgt de terugplaatsing. Van de tien embryo’s zijn er drie goed doorgedeeld. Eentje wordt teruggeplaatst, de andere twee ingevroren. Helaas blijk ik tien dagen later niet zwanger. Na een rustmaand mogen we door voor een cryoterugplaatsing in mijn natuurlijke cyclus. De cryo ontdooit goed, maar ik word weer niet zwanger.

De maand erna volgt een nieuwe kans. De ontdooiing gaat goed, maar de cryo is op de dag van terugplaatsing nog niet goed doorgedeeld. Dat is geen goed teken, maar hij is nog wel vitaal en wordt dus teruggeplaatst. Enkele dagen later word ik ziek en heb ik vijf dagen koorts. Als de dag van de bloedtest komt, hebben we er nog maar weinig vertrouwen in en doen zelfs geen zwangerschapstest thuis. Met mijn agenda in de hand om een tweede IVF-poging in te pannen, neem ik ’s middags de telefoon op. Het gesprek loopt iets anders dan verwacht. ‘Mevrouw, ik denk dat ik u mag feliciteren, uw bloedtest was positief. Uw HCG waarde staat op 102!’ Wat een wonder! En wat zijn wij de artsen en alle medewerkers van het Voortplantingscentrum dankbaar. Na twee jaar zijn wij eindelijk zwanger van ons derde kindje!

Lijkt het u leuk om ook uw verhaal op deze website te delen? Stuur dan een email naar: ivflab@lumc.nl


Webdesign: hellingproof.com